Good morning from Grand mom

อรุณสวัสดิ์วันอังคาร (รูปดอกไม้สีชมพู)

ตั้งแต่ประชากรไทยรุ่นใหญ่เริ่มเล่นโปรแกรมไลน์เป็น ทุกเช้าประเทศเราจะมีคล้ายๆ ประเพณีไปแล้วคือการสวัสดีตอนเช้าด้วยรูปดอกไม้ในไลน์ ในวันพิเศษเช่นวันพระอาจจะเป็นรูปพระ บางคนอาจจะคิดว่ามันน่ารำคาญ มันน่าเบื่อ ไม่รู้ว่าจะส่งอะไรกลับไป มีแค่สติกเกอร์โง่ๆ ไว้ตอบเท่านั้น…

เราก็ขี้เกียจตอบเหมือนพวกคุณนั่นแหละ…

จนกระทั่งเราได้ใช้เวลาพักร้อน(อันน้อยนิด) มาอยู่ดูแลยายที่โรงพยาบาล ทุกเช้าหลังจากที่พยาบาลเจาะเลือด หมอเข้าตรวจแล้ว เราก็เห็นภารกิจยามเช้าของยายซึ่งกินเวลานานมาก เราก็สงสัยว่ายายจิ้มโทรศัพท์ทำไมนานมาก… เอ๊ะ พิมพ์ไม่ถูกรึเปล่า มีอะไรที่เราต้องช่วยมั้ย… เราก็เลยทำการแอบดู

ยายกำลังเลือกรูปสวัสดีตอนเช้า

แต่ว่ามันไม่ธรรมดาขนาดนั้น ไม่ใช่แค่ว่าก๊อบรูปของคนที่ส่งมาแล้วส่งต่อ ยายเราบรรจงเลือกทีละรูปจากคลังภาพ(ที่เซฟจนหนักโทรศัพท์ช้า) ส่งสวัสดีไปก่อนแล้วค่อยส่งอวยพรตาม ที่สำคัญคือแต่ละคนก็จะไม่ซ้ำกัน ตามแต่แต่ละคนชอบ ส่งให้รุ่นเดียวกันก็จะเป็นธรรมะ สุขภาพ ส่งให้ลูกๆ ก็หน้าที่การงานจงเจริญก้าวหน้า ส่งหลานก็จะส่งเป็นคำอวยพรดีๆ เราก็เกิดความสงสัยด้วยความเป็นห่วง นึกว่ายายกดแบบส่งหลายๆ แชทไม่เป็นไงก็เลยถามยายไป

“ยาย ทำไมต้องเลือกทีละรูปอ่ะ ไม่ส่งไปทีเดียวเลย”

ยายหันมายิ้มให้ ก่อนจะลดโทรศัพท์ลงเล็กน้อย

“เวลาจะอวยพรใครก็ต้องให้เหมาะกับคนนั้น เขาอ่านจะได้ดีใจ ปากคนเรากินพริกกินเกลือด้วย พูดอะไรก็เป็นไปตามนั้น จะอวยพรไปเรื่อยไม่ได้…”

ฉันยิ้มกับความน่ารักของยาย

นั่นสิ คนที่เป็นฝั่งรับเนี่ยไม่เคยรู้หรอกนะว่าคนส่งเขาตั้งใจแค่ไหน บางคนเขาตั้งใจมากนะ อย่าไปเพิกเฉยละเลยเขาเลย ตอบแชทผู้ใหญ่ในบ้านกินเวลาไม่นานเท่านั่งรอแชทบางคนหรอกน่า …

 

Journey friends

เวลาเดินทางไกล คุณใช้เวลาที่ว่างขณะเดินทางทำอะไรกันบ้าง?

หากเป็นคนที่โดยสารเครื่องบินบ่อยครั้งคงจะพอทราบกันว่า เวลาเดินทางเราจำเป็นต้องไปรอก่อนขึ้นเครื่อง แม้กระทั่งเวลาอยู่บนเครื่องก็ถือเป็นเวลาที่คุณไม่สามารถทำอะไรที่เป็นกิจลักษณะได้มากนัก แล้วพวกคุณทำอะไรกันล่ะ?

เล่นโทรศัพท์, ถ่ายภาพ, ฟังเพลง, หาของกิน, ดูหนังบนเครื่อง, นอน

ปกติเวลาเราเดินทางไฟลท์กลางคืนเราก็นอนเหมือนกัน แต่พอเป็นไฟล์ทกลางวันที่ยาวหน่อยจะเอางานเอกสารขึ้นไปทำ(สุดยอดมนุษย์งาน) แต่พักหลังๆ เรารู้สึกว่าโรคเครียดเรากำเริบจากการทำงานติดต่อกันเป็นเวลานาน เราเลยต้องหาอย่างอื่นไปทำระหว่างเดินทางแทน และเราเลือก…

หนังสือ

ชาวต่างชาติเขาจะมี pocket book ติดกระเป๋าไว้ตลอด มันดูเท่ดี แต่ว่าเราเลือกเพราะเราขี้เกียจปิดเปิดโทรศัพท์เวลาขึ้นเครื่อง ขี้เกียจดูหนังบางทีก็หนังอาหรับดูไปแป๊บนึงก็หลับตามอาไปค่ะ -__-

พักหลังๆ มานี่เลยได้อ่านหนังสือเยอะมาก ตอนแรกก็หนังสือที่ซื้อมาทิ้งไว้นานแล้ว แล้วยังไม่ได้อ่าน ผ่านไปสามเดือนหนังสือที่เคยซื้อมาดองไว้หมด (เดินทางถี่นะช่วงนั้น) ต่อมาก็เริ่มอ่านไม่เลือกหน้าอ่ะ เราอ่านออกไม่กี่ภาษาในโลก เพราะฉะนั้นการหาหนังสือในร้านหนังสือสนามบินจึงจำกัดพอสมควร แต่มันทำให้เราได้อ่านแบบเท่าที่มีแล้วพบว่าหนังสือทุกเล่มมันมีอะไรของมันนะ

If you want to go fast, go alone. If you want to go far, go together. – African Proverb

ชีวิตเหมือนการเดินทางครั้งใหญ่ ถ้าอยากไปถึงจุดหมายไวก็ไปคนเดียว แต่ถ้าอยากไปได้ไกลกว่านั้นลองหาเพื่อนร่วมทางดู… มีใครสักคนบอกเราไว้แบบนี้ (ไม่แน่ใจว่าเพื่อนหรือตัวละครในเกม)

แต่การหาเพื่อนร่วมทางสักคนมันก็ไม่ง่ายนะ ไม่ใช่ทุกคนจะอยากเดินทางเดียวกับเรา บางคนก็อยากไปถึงจุดหมายเดียวกับเรา แต่เขาไม่ชอบทางที่เราเลือก เขามีวิธีเดินของเขา เพราะฉะนั้นเราจะทำอย่างไรให้ไปได้ไกล และไปได้เร็ว… ใช่เราเลือกทั้งคู่ เราเรียนรู้มาจากหนังสือเล่มหนึ่ง เขาบอกว่า

คนรวยจะไม่เลือกอย่าใดอย่างหนึ่ง แต่จะใช้สมองอีกนิดเพื่อหาทางให้ได้มาทั้งสองอย่าง – จากหนังสือ ถอดรหัสสมองเงินล้าน

เพราะฉะนั้นเราก็เริ่มหาทางที่จะได้มันมา เราไม่มีเพื่อนร่วมทางนั่นทำให้เราน่าจะไปได้ไวกว่าอยู่แล้ว แต่อะไรล่ะที่จะทำให้เราไปได้ไกล…

Don’t stop to educate yourself .

เอาจริงก็ หนังสือไงเพื่อนร่วมทางทีดีสำหรับคนที่มีเป้าหมายที่ไม่ซ้ำใคร

หนังสือไม่ใช่เพื่อนร่วมทางที่จะทำให้คุณไปได้ไกลขึ้นหรอก ความไกลมันอยู่ที่ระยะการวางเป้าหมายของคุณ (ซึ่งมันก็มีเหตุที่จะไกลขึ้นได้ด้วยการเปิดทัศนะในการมองโลกของคุณจากการอ่านหนังสือ) แต่ที่มั่นใจคือ หนังสือทำให้คุณไปเดินทางไวขึ้น

หนังสือคือที่เก็บความรู้มากมายที่ทำให้คุณฉลาดขึ้นอย่างรวดเร็ว ประสบการณ์ของบางคนช่วยย่นระยะเวลาการลองผิดลองถูก ความรู้ใหม่ๆ ทำให้คุณมองงานของคุณกว้างขึ้น ความเร็วเราไม่รู้ว่าคุณเทียบอย่างไรกับใคร เราเทียบกับตัวเองก่อนอ่านหนังสือกับหลังอ่านหนังสือเท่านั้นเอง แล้วมันก็เร็วขึ้นจริงๆ

พออ่านจบแล้ว… เราหวังว่าในกระเป๋าของคุณจะมีเพื่อนร่วมทางคนใหม่สักเล่มนะ

เตีย on the way

ปล. แถมในทางที่เป็นรูปธรรม ลองอ่านหนังสือตอนเดินทาง มันเหมือนเวลาผ่านไปไวขึ้นนะ (ฮ่า)

10,000 Hours to be pro

Good Monday morning!! 

โดนพื้นฐานเพลง Sunday morning ของ Maroon5 เป็นเพลงที่ชิวมาก แต่ถ้าต้องให้เลือกสักเพลงที่เหมาะกับ Monday morning ล่ะก็ถ้า beat ต่ำกว่า 100 ก็ไม่น่าใช่แล้วล่ะคุณ เพราะฉะนั้นมาเริ่มวันจันทร์ที่เร่าร้อนกันเถอะ! วันนี้จะเล่าเรื่องกฏ 10,000 ชั่วโมงของมิสเตอร์มัลคอม แกรดเวล ให้ฟัง! (จริงๆ มันเป็นกฏเก่าแล้วนะ แบบมีคนเขียนทฤษฎีมาบอกว่าแต่ละอาชีพมีแนวโน้มการพัฒนาที่ใช้จำนวนชั่วโมงต่างกัน เช่นนักกีฬาอาจจะใช้ชั่วโมงต่างกับทักษาะอื่นๆ 18% วาร์ปไปสิคะ)

กฏนี้ว่ากันง่ายๆ ก็คือ ถ้าคุณฝึกทำสิ่งใดสิ่งหนึ่งอย่างตั้งใจ 10,000 ชั่วโมงคุณจะกลายเป็น professional ในสิ่งๆ นั้น

คำว่า professional คือไม่ใช่แค่ทำได้ ไม่ใช่แค่ทำเป็น แต่เป็นเรื่องของการทำได้ดีมากมีความรู้ในระดับลึกซึ้งในเรื่องนั้นๆ  อย่าเพิ่งเอาไปปนกันมั่วล่ะ

malcolm-gladwell-14
Malcolm Gladwell

แต่ข้อแม้การฝึกก็คือ

  • ฝึกหนัก ไม่สนคำครหา
  • สนใจความก้าวหน้า พัฒนาตัวเอง ไม่เสียเวลานั่งมองคนที่ประสบความสำเร็จแล้ว
  • ปรับเปลี่ยนการกระทำของคุณตลอดเวลา อย่าเพิ่งไปสอนคนอื่นแบบมั่วๆ ล่ะ มันจำทำให้จำอะไรผิดๆ
  • พัฒนาการเป้าหมายความสำเร็จตัวเอง (คล้ายๆ ก้าวข้ามขีดจำกัดไปเรื่อยๆ ) อย่าทำแต่สิ่งที่ตัวเองทำได้ดีแล้ว
  • ทำในสิ่งที่คุณไม่เก่งด้วย อย่าอยู่ใน comfort zone

นี่คือกฏคร่าวๆ ถ้าเรามาดูกันดีๆ มันก็ฮาร์ดคอร์อยู่นะ 10,000 ชั่วโมงทำแบบนี้วนๆ ไป… ไม่เก่งก็บ้าแล้วคุณ ปีหนึ่งเรามีเวลา 8,765 ชั่วโมง(รวมวันละ 24 ชั่วโมงเลยนะ) ฝึกแบบไม่หลับไม่นอนไม่พักไม่กิน ไม่ขับถ่าย ยังไม่พอเลย ._. ) ซึ่งฝึกแบบฮาร์ดขนาดนั้นมันก็ย่อมไม่ได้อะไรนอกจากเสียสุขภาพอยู่แล้ว

ทีนี้เรามาคิดกันแบบนักคณิตศาสตร์ดีกว่า

กฏหมายแรงงานกล่าวไว้ว่า

● เวลาทำงาน

  •  ไม่เกิน 8 ชั่วโมงต่อวัน และไม่เกิน 48 ชั่วโมงต่อสัปดาห์งานอันตรายตามที่กำหนดในกฏกระทรวง
  •  ไม่เกิน 7 ชั่วโมงต่อวัน และไม่เกิน 42 ชั่วโมงต่อสัปดาห์

● เวลาพัก

  • ในวันที่มีการทำงานให้นายจ้างจัดให้ลูกจ้างมีเวลาพักติดต่อกันไม่น้อยกว่าวันละ 1 ชั่วโมงภายใน 5 ชั่วโมงแรกของการทำงาน
  • นาย จ้างและลูกจ้างจะตกลงกันล่วงหน้าให้มีเวลาพักน้อยกว่าครั้งละ 1 ชั่วโมง ก็ได้แต่ต้องไม่น้อยกว่าครั้งละ 20 นาทีและเมื่อรวมกันแล้วต้องไม่น้อยกว่าวันละ 1 ชั่วโมง
  • กรณี งานในหน้าที่มีลักษณะต้องทำติดต่อกันไป หรือเป็นงานฉุกเฉินโดยจะหยุดเสียมิได้นายจ้างจะไม่จัดเวลาพักให้ลูกจ้างก็ได้ แต่ต้องได้รับความยินยอมจากลูกจ้าง

เอาง่ายๆ ก็คือต้องมีเบรควันละ 1 ชั่วโมง เราจะได้ทำงานเฉลี่ย 7 ชั่วโมงต่อวันอาทิตย์ละ 6 วันเป็นอย่างสูงที่กระทรวงแรงงานกำหนด -_- (ถ้าเกินกว่านี้ต้องได้ค่า OT) ละนะเพราะฉะนั้นมาตั้งสมการกันนะ

( 7 * 6 ) * 52 = 2,184

ใน 1 ปี ถ้าเราทำงานอย่างเข้มข้นไม่มีวันพัก ไม่มีวันหยุด ทำงานเต็มที่ทุกวันเพื่อเจ้านายที่รัก หัวหน้าที่เคารพ เราจะเป็นใหญ่ในสาขาเราภายใน 5 ปี เราว่านี่เป็น base on ที่เวลาเขารับ Director, chief, producer มันจะต้องมีประสบการณ์อย่างน้อย 5 ปี

ข่าวดีก็คือเรามันจะมี base knowledge มาก่อนแล้ว อย่างเราก่อนจะมาทำงานก็ผ่านการเรียน 4 ปี ทำงานพิเศษรับจ๊อบ บลาๆๆ มาพอสมควร เพราะฉะนั้นเรามีค่าประสบการณ์มาประมาณ 4,300 ชั่วโมงแล้วกับอาชีพปัจจุบัน เพราะฉะนั้นคุณไม่ต้องกังวลว่ากว่าคุณจะได้งาน ได้ทุกอย่างมันจะต้องผ่าน 4 ปี 5 ปี เราคุยกันแล้วนะว่านั่นสำหรับโปร!

แค่ทักษะที่เพียงพอในการทำงานน่ะ ไม่ได้ใช้ถึง 10,000 ชั่วโมง

Jlpt Hour
JLPT estimated hours of study

และหลายๆ ทักษะก็ไม่ได้ต้องการมากขนาดนั้น มาเทียบให้ดูกัน เราจะเทียบชั่วโมงของ JLPT ให้ดูนะ มันคือการสอบวัดระดับภาษาญี่ปุ่น ที่เราเพิ่งไปดิ่งมา [อ่านได้ที่นี่]

คุณจะเห็นว่ามันน้อยกว่านั้นมาก คุณใช้เวลา 900 ชั่วโมงอย่างเต็มที่คุณจะสามารถสอบผ่าน N1 ที่เป็นระดับสูงสุดของ JLPT ได้ระดับล่ามใช้ N2-N1 นะคุณ เก่งระดับรู้รากคำที่คนญี่ปุ่นแท้ๆ บางคนยังไม่รู้เลยนะ เป็นแบบ God of this field เห็นมั้ยมันคือการฝึกทักษะที่ต่างกัน ภาษาญี่ปุ่นจะว่าไปมันก็คือการฝึกทักษะภาษาใหม่นะ คุณจะสามารถสือสารได้ N4 เนี่ยสื่อสารได้แล้วใน 300 ชั่วโมง ถ้าคุณใช้เวลาวันละ 2 ชั่วโมงต่อวันครึ่งปีก็สื่อสารได้ชิวๆ แล้วล่ะ

เห็นมั้ยว่าไม่ต้องไปท้อกับ 10,000 มันมากนักก็ได้นะ คุณสามารถแข็งแกร่งขึ้นได้ คือทักษะพื้นฐานก็ทำเงินได้แล้วล่ะ แต่ว่าถ้าเกิดคุณอยากได้เงินในระดับที่แตกต่างไป เราก็ขอแนะนำ 10,000 ชั่วโมงนี้แหละ

คนเราได้รับค่าตอบแทนเท่ากับผลงานที่เรากระทำ
แรงกริยา = แรงปฏิกริยา

นี่เป็นกฏที่ต้องจำ ท่องวนไปค่ะ! ในโลกนี้มีนักร้องที่ได้เงิน 6,000 ต่อคืน และนักร้องที่ได้ 100,000 ต่อ 2 เพลงอยู่ค่ะ เขาต่างกันแค่ชั่วโมงบินจำไว้! จะเป็นแบบไหนมันอยู่ที่คุณเลือกนะ ^^

สู้ต่อไปนะ
F.

ปล. จริงๆ อยากเล่าเรื่องการเสริมสร้างทักษะใหม่และจำนวนชั่วโมงที่ต้องใช้ด้วย แต่ติดไว้ก่อนนะ เดี๋ยวมาเล่าทีหลัง ไปทำชั่วโมงบินเพิ่มก่อน

 

life coach for eco class

ทำไมเดี๋ยวนี้คนต้องการไลฟ์โค้ช?
419014c99f4055c40f70fc90dee169e2.jpg

นี่เป็นคำถามของเราไม่เข้าใจว่าชีวิตเรามันยากขนาดไหน ขนาดต้องมีคนมาคอยสอนเลยหรอ โดยปรกติแล้วโค้ชในความคิดฉันคือโค้ชทางกีฬา เช่น โค้ชบอล โค้ชวอลเล่ย์ เทรนเนอร์ฟิตเนส หรือแม้กระทั่งโค้ช The voice อันนั้นคือในสายวิชาชีพเฉพาะเข้าใจได้ เราคิดว่าพอเข้าใจคนที่ไปหา life coach นะ มันน่าจะเป็นฟีลลิ่งแบบ

มีชีวิตได้แต่ไม่ได้แปลว่าใช้ชีวิตเป็น

เหมือนขับรถน่ะ คุณเหยียบคันเร่งแล้วรถแล่นออกไปคือคุณขับได้ แต่เอาตัวรอดบนถนนได้ดีแค่ไหนคือขับรถเป็น ชีวิตก็ในทำนองเดียวกัน หายใจ กินอาหาร สืบพันธุ์ พักผ่อน ขับถ่าย คือพื้นฐานเรียกว่าใช้ชีวิตได้ แต่ไม่ได้หมายความว่าคุณใช้ชีวิตเป็นถูกมั้ย? อะไรประมาณนี้รึเปล่านะที่ทำให้พวกคุณไปหา life coach กัน

ทีนี้ฉันค่อนข้างสนใจใน success rate ขอโทษนะมันอดไม่ได้จริงๆ

ไปหา life coach แล้วมี success rate ในชีวิตมากขึ้นแค่ไหน กี่เปอร์เซ็นต์ขอโดยค่าประมาณก็ได้…?

การประสบความสำเร็จเนี่ยมันน่าจะขึ้นอยู่กับปัจจัย 2 อย่างคือ ตัวคุณกับตัวโค้ช ในเปอร์เซนต์ที่แตกต่างกันไปตามความ self ของแต่ละคน

แต่ไลฟ์โค้ชเขาไม่มีทางรู้จักคุณได้ดีไปกว่าตัวคุณซึ่งประเด็นไม่ใช่ความเก่งของโค้ช แต่ประเด็นมันอยู่ที่ตัวคุณ มันชัดเจนออกคุณไม่มีทางเปิดเผยความลับ เรื่องหน้าอาย ความผิดพลาดที่เกิดขึ้นมาในชีวิตของคุณทั้งหมดกับคนที่คุณเพิ่งเจอ แม้ว่าคุณจะเชื่อมั่นว่าเขาเก่งเพียงใดก็ตาม

 

สำนวนที่ว่าโครงกระดูกในตู้ มันมีกันทุกคนนั่นแหละ

ถามจริงเลยนะ เคยกรอกน้ำหนัก ส่วนสูงที่แท้ทรูบ้างมั้ย ถ่ายรูปแบบ no filter บ่อยแค่ไหน?

คุณไม่มีทางจะเปิดใจเต็มที่ได้ในครั้งแรก ต่อให้คุณเชื่อมั่นหรือรักเขามากแบบไม่มีเงื่อนไขแค่ไหนก็ตาม เพราะฉะนั้นถ้าปัญหาที่มีอยู่ในใจมันไม่ถูกแก้ให้ตรงจุด คุณจะก้าวต่อไปได้ไง

เราจะบอกทริคที่ทำให้คุณคิดว่ามันแก้ได้เลยจากการอบรม คือการที่คุณเอาปัญหาที่มี priority รองๆ มีความน่าอายน้อยกว่าปัญหาจริง เดินเข้าไปในการอบรมแล้วก็แก้ไขปมนั้น จริงอยู่ที่ปัญหานั้นแก้ได้ แล้วปัญหา The first priority ล่ะ ปัญหาที่มันเป็นโครงกระดูกในตู้ของคุณน่ะ แก้ได้รึเปล่า วันนี้คุณจริงใจกับตัวเองมากแค่ไหนกันนะ?

ถ้าตัวคุณไม่ใช้ความร่วมมือในการให้คนแปลกหน้าที่ไม่ได้มีส่วนได้ส่วนเสียในชีวิตคุณมาช่วยคุณแก้ปัญหานี่แย่เลยนะ Oops I did it again!

แล้วถ้าชีวิตคุณต้องการความช่วยเหลือขึ้นมาล่ะ​ พอจะมีทางไหนบ้างมั้ยที่จะช่วยได้?

25c41eed283bd7af84d8229e3ac38e03.jpg

ทุกอย่างที่เขาเอาไปพูดบนเวทีคุณสามารถหาอ่านได้ตามหนังสือทั่วๆ ไปตามท้องตลาดเลย เขาแค่เอามา Match up เท่านั้นคล้ายๆ เพลง cover version (ปฏิเสธไม่ได้บางทีคนก็ชอบเวอร์ชั่นนี้กว่า)

หนังสือ 1 เล่ม ราคาประมาณ 200 บาท อ่านซ้ำได้บ่อยเท่าที่คุณต้องการ อบรม 1 ครั้งราคาโดยประมาณ 5,000 บาทโดยพื้นฐานนะ คุณสามารถนำเงินนั้นมาซื้อหนังสือได้ซื้อหนังสือได้ 25 เล่ม คุณใช้เวลาอ่าน อย่างช้าอาทิตย์ละ 1 เล่มคุณจะอ่านได้เกือบครึ่งปี

แทนที่จะจ่ายเงินให้คนที่รู้จักเราแค่ชื่อตอนลงชื่ออบรมมาสอนให้เราทำนู่นทำนี่ เราว่าพวกคุณทุกคนฉลาดถ้ามีประโยคไหนในหนังสือแม้แต่ประโยคเดียวก็อาจดลในคุณได้ แรงบันดาลใจระดับ 200 บาทอาจจะสามารถสร้างเงิน 200 ล้านได้นะคุณ ไม่แพงเลยเห็นมั้ย?

มาพูดถึง success rate กันด้วยดีกว่าไหนๆ ก็ลองมากันได้ถึงนี้แล้ว

การอบรมแต่ละครั้งมีค่าใช้จ่าย 1,000-10,000 บาทโดยประมาณ ใช้เวลา 4 – 6 ชั่วโมง หักการกินอาหารกลางวันแล้ว ไม่รวมค่าเดินทางหรือค่าที่พักซึ่งขอตัดออกตรงนี้เพื่อความสะดวกในการเข้าใจ

สมมติว่าโค้ชต้องการปลดปัญหาระดับ second priority ของทุกคนในห้องอบรม ต้องใช้การพูดอยู่ประมาณ 5 หัวข้อคือ (base on ปัญหาที่คนชอบไปถามหมอดู) ชีวิต การงาน การเงิน ความรัก สุขภาพ

เพราะฉะนั้นถ้าหากคุณมีปัญหาที่เป็น second priority 1 ข้อ จากการอบรม 1 วันเต็มๆ คุณจะได้รับการพูดเพื่อแก้ปัญหาของคุณเต็ม limit คือ 1 ชั่วโมง เพราะเขาต้องพูดปัญหาอื่นๆ เพื่อคนอื่นด้วย แต่ถ้าคุณมีปัญหาหลายข้อ มันก็กำไร ^^ แต่อย่าลืมว่าคุณได้ second priority problem นะ -_,-

ดังนั้นคุณจ่ายเงิน 5,000 บาทเพื่อแก้ไข 1 หัวข้อในเวลา โดยเสียเวลาไปฟังหัวข้ออื่นๆ อีก 4 ชั่วโมง ด้วย success rate อย่างมาก 50% (เพราะมันขึ้นอยู่กับคุณอย่างน้อยครึ่งหนึ่ง อย่างที่บอกไปว่ามันมี 2 ส่วนนี่ใจดีแบ่งให้ครึ่งๆ เลยนะ)

ทีนี้มาเทียบกันกับหนังสือ เงิน 5,000 บาทซื้อหนังสือได้ประมาณ 15~27 เล่มถ้าคุณอ่านหนังสือ 15 ถึง 27 เล่มเพื่อแก้ปัญหา 1 หัวข้อ คุณคิดว่ามันมี success rate สูงกว่ามั้ย?

สูงกว่าเห็นๆ 

โดยปกติเวลา 1 ชั่วโมงที่มนุษย์ 1 คนพูดจะสามารถพูดได้มากสุดจาก 4 แหล่งอ้างอิงโดยคร่าว (เทียบกับเวลาการสอบวิจัย 15 นาที /หัวข้อ โดยประมาณ) เพราะฉะนั้นการพูด 1 ชั่วโมงจะทำให้คุณได้หนังสือประมาณ 4 เล่ม =_= ซึ่งแน่นอนว่าไม่ถึง เพราะมันมีปัจจัยอื่นๆ อีกเช่นการให้น้ำหนักหัวข้อใดหัวข้อหนึ่งมากกว่า หรือแม้แต่ concentrate rate ของคุณที่ขึ้นลงตามเวลาการนั่งฟังด้วย ^^

ถ้าลองเทียบราคากับก็จะได้หนังสือ 4 เล่มเทียบกับหนังสือ 15 ถึง 27 เล่ม … อัตราการประสบความ

สำเร็จต่างกันเป็นเท่าตัว (พอคิดเป็นตัวเลขแล้วน่ากลัวจริงๆ)

ถ้าไม่มีเวลาอ่านหนังสือ เอาข้อมูลในหนังสือมาย่อย แล้วค่อยไปปรับใช้กับชีวิตล่ะ จะทำอย่างไร?

เรื่องใหญ่เนอะ เราว่าสาเหตุหลักที่ทำให้ทุกคนไปหาโค้ชคือ ไม่มีเวลาอ่าน ซื้อมาแล้วเทิดหิ้ง อ่านจบแล้วลืม ไม่ได้เอาไปใช้จริง ตีความหนังสือไม่ออก … ยากจริงๆ เหมือนเปิด youtube รายการทำอาหารแล้วต้มมาม่ามานั่งดู ขี้เกียจทำเอาง่ายไว้ก่อน (เราก็เป็น)

เรามีทางง่ายๆ มาให้!

347ae9f2fd014528b033ef1cb6ccb589.jpg

เอาแบบขี้เกียจๆ เลยนะ หาหนังสือมาอ่านยังขี้เกียจเลย หรืออาจจะเหม็นหน้าพนักงานร้านหนังสือ มีปัญหาตอนไปเดินเลือก ทุนทรัพย์ไม่ถึง 200 บาท ไม่มีเวลาไปหา ขอแนะนำให้เข้า pinterest แล้ว search ไปที่ quotes, life, fight อะไรประมาณนั้น มันจะมีคำคมเท่ๆ ขึ้นมาเพียบหมดเราเคยอ่านหนังสือของบางท่านนะ เหมือนเอาคำคมใน pinterest มาเรียงแปลเรียงกัน (รู้สึกเปลืองเงินเบาๆ เหมือนกันในบางที)

คุณลองแตกปัญหาตัวเองออกมาเป็นข้อๆ แบบจริงใจกับตัวเองนะ แล้วก็คิดตาม method อะไรสักอย่างที่คุณเจอในหนังสือ ใครเลือกหนังสือศาสนาอาจจะเจอ อริยสัจ 4 ใครเลือกพวกหนังสือ born to be hero ก็อาจจะได้แนวคิดแบบ deadpool มาปรับใช้ก็ได้ มันขึ้นอยู่กับปัญหาคุณเลยนะเอาให้เหมาะ จัดไปอย่าให้เสีย

เราว่าจริงๆ ทุกท่านฉลาดแหละ เพียงแต่ขาดประโยคสักประโยค หรือคำให้กำลังใจสักคำหนึ่ง เพลงให้กำลังใจดีๆ สักเพลง กาแฟร้อนๆ สักแก้ว

แล้ว… ถ้ามันไม่ไหวจริงๆ เดินไปกอดคุณพ่อ กอดคุณแม่ กอดคุนที่คุณรัก คนที่รักคุณ ชีวิตคนเรามันก็ง่ายแบบนี้แหละ ^^

สู้ๆ นะทุกคน เป็นกำลังใจให้
อาเตีย, โป
2017, July 19

ปล. ทั้งนี้ทั้งนั้นไม่ได้ว่าว่าไลฟ์โค้ชไม่ดีนะ โค้ชดีและเหมาะกับคนกลุ่มหนึ่งจริงๆ เราแค่เสนอทางระดับ eco ให้เท่านั้น
ปล.2 ต้องขอโทษที่ตีทุกอย่างเป็นตัวเลขและเรทเวลา เรารู้ว่าบางคนใช้ชีวิตยืดหยุ่นกว่านั้น 🙂

 

invisible trap

กับดักที่มองไม่เห็น

ทุกคนรู้อยู่แล้วว่าการเดินเข้าหาเป้าหมายมันไม่ใช่เรื่องง่าย ต้องเจออุปสรรค มีศัตรู มีเรื่องที่ไม่เข้าท่า บางทีเราก็ทำอะไรโง่ๆ ลงไปโดยถือว่าเป็นการเรียนรู้ แต่มันมีหนึ่งสิ่งที่คนมักจะลืมสิ่งนั้นคือ

โอกาสอื่นที่เข้ามา

โอกาสอื่นๆ ที่ไม่ใช่โอกาสที่เราต้องการ หากมองกันตามหลักตรรกศาสตร์แล้ว มันย่อมเป็นแค่ขยะชิ้นหนึ่งที่ไม่นำเราไปสู่เป้าหมายที่แท้จริงของเรา แต่น่าตกใจที่มักจะมีคนตกลงไปในกับดักนี้กันเยอะมาก เหตุผลน่ะหรือ ง่ายนิดเดียว…

ทางที่เรากำลังเดินไปสู่เป้าหมายของเรามักจะยากเสมอ และเจ้าสิ่งที่เรียกว่า โอกาสอื่นมักจะแวะเข้ามาตอนที่เรากำลังเหนื่อยล้ากับเป้าหมายเสมอ มันจะเป็นสิ่งที่หอมหวาน เพราะมันคือโอกาสไง แต่ในความจริงแล้ว มันหอมหวานจริงหรือ? ตามหลักทั่วไปแล้ว ฉันไม่มีคำตอบให้คุณในเรื่องนี้ แต่เอาแบบนี้แล้วกัน ฉันจะเล่าให้ฟังแล้วคุณก็ไปชั่งใจเอาเองนะ … อยากบอกอีกนิดก่อนว่า กับดักอันนี้ มันดูออกยากมาก

ตัวละครสมมติ เจน โด (เหมือนการตั้งชื่อเหยื่อฆาตกรรมที่ยังระบุชื่อไม่ได้ในอเมริกา)

เจน โดต้องการจะเปิดธุรกิจร้านอาหารของตัวเอง แต่ว่ามันยากมากเมื่อเธอยังไม่มีเงินทุน และตอนนี้เธอก็รับเป็นผู้ช่วยแม่ครัวในร้านอาหารแห่งหนึ่ง ซึ่งเธอใช้เวลาหลังเลิกเรียนมหาวิทยาลัยในการมาทำงาน ในขณะที่เพื่อนคนอื่นๆ ของเธอเริ่มยื่นสมัครทำงานบริษัทห้างร้านกันแล้วเพื่อหางานประจำกันหลังเรียนจบ และเพื่อนสนิทของเจน โดก็เกิดเป็นห่วงเจน โดขึ้นมาจึงได้ชักชวนเธอไปสมัครงานเป็นพนักงานตรวจสอบทรัพย์สินด้วยกัน ประวัติการเรียนของเจน โดถือว่าดีถึงขั้นดีมากและงานพิเศษที่เธอกำลังทำอยู่ก็ดูเหมือนว่าจะอีกนาน กว่าเธอจะได้เงินมาเปิดร้านอาหารของตัวเอง แต่ถ้าหากว่าทำงานประจำล่ะ ด้วยสมองที่ดีของเธอเธอต้องก้าวหน้าในหน้าที่การงานแน่ๆ คำถามคือเจน โด ควรทำอย่างไร?

ในทางปฏิบัติแล้ว ไม่ว่าจะเดินทางไหนก็ไม่ถือว่าผิด! แต่ตรรกะศาสตร์มีคำตอบให้คุณเสมอ!!! ฉันจะตีเป็นสมการให้ฟังนะ

เป้าหมายของเจน โด คือ เปิดธุรกิจร้านอาหารของตัวเอง

ตัวเลือกของเจนโด

  1. ทำงานร้านอาหารพาร์ทไทม์เพื่อเก็บเงิน
    ข้อดีคือ ได้เรียนรู้ประสบการณ์การทำร้านอาหาร
    อุปสรรคคือ เงินน้อยใช้เวลานาน
  2. ทำงานประจำกับเพื่อน
    ข้อดีคือ ได้เงินเร็วกว่า มีความมั่นคง
    อุปสรรคคือ ใช้เวลาทำงานเต็มวันไม่มีเวลามาจัดการเรื่องร้านอาหาร หรือสุดท้ายอาจจะต้องทิ้งเรื่องร้านอาหารไป แล้วติดอยู่กับการทำงานประจำตลอดไป

ข้อสังเกต : เจน โด เรียนเก่ง, เพื่อนๆ ของเจน โดหางานประจำ

ทุกตัวเลือกมีอุปสรรค  และข้อดีของตัวเอง เพราะฉะนั้นไม่ว่าทางไหนก็ดีทั้งนั้น แล้วในเรื่องแบบนี้ คำตอบไหนล่ะที่ถูก จำไว้นะคะทุกคน! การที่จะตอบคำถามใดให้ถูกนั้นขึ้นอยู่กับโจทย์

โจทย์ของคนอื่น หรือสังคม หรือเพื่อนสนิทของเจน โด คือ มีหน้าที่การงานที่มั่นคง แล้วโจทย์ของเจน โด ล่ะ… โจทย์ของเจน โดคือ เปิดธุรกิจร้านอาหารของตัวเอง! ชัดรึยัง!

แล้วถ้าเจน โดดันไปเลือกข้อสอง มันจะเกิดอะไรขึ้น สิ่งที่เกิดขึ้นคือเจน โดกำลังใช้ชีวิตตัวเองเพื่อเป้าหมายของคนอื่น ถูกมั้ยคะ?​

Be yourself! even if someone else say somethings better!

คุณจำเป็นต้องใช้ชีวิตที่มีค่าของคุณ ไปกับสิ่งที่คุณอยากได้จริงๆ เท่านั้นและอย่าให้คนที่คุณก็ไม่ได้ชอบขี้หน้ามากนัก หรือคนที่ไม่ได้มีส่วนได้ส่วนเสียในชีวิตคุณเข้ามาเปลี่ยนทางของชีวิตคุณง่ายๆ ฉันรู้ค่ะ ว่ามันยากเวลาที่เจอสิ่งล่อตาล่อใจ… แต่ถ้าคุณทำไม่ได้ ก็เตรียมโยนความฝันของคุณลงถังขยะไปได้เลย

สำหรับใครที่หลงทางไปแล้ว มีสองอย่างให้คุณได้คิด อย่างแรกคือ บางครั้งมันอาจจะไม่ใช่การหลงทางก็ได้นะ คุณต้องพิจารณาดีๆ ก่อน ฟังเสียงหัวใจตัวเองให้ดี…
แต่ถ้าหากว่าคุณมั่นใจว่าหลงทางแน่ๆ แล้ว ฉันมีข่าวดีว่าอีกไม่กี่ก้าวข้างหน้าจะมี u-turn ชิดขวาไว้เลย แล้วเตรียมตัวให้ดี

ขอให้คุณโชคดี และเดินทางโดยสวัสดิ์ภาพ

อาเตีย, โป
2017, July 18

ปล. เทคนิคการดูว่าทางที่คุณเดินมันถูกรึยังง่ายๆ คือ ถ้ามันยากน่ะ ถูกทางแล้ว

ใส่ filter คำพูด

Instagram เป็นอีกหนึ่ง social network application ที่ตัวฉันชอบเป็นอันดับต้นๆ รองจาก twitter และ pinterest ฉันกดติดตามช่างภาพมืออาชีพ และพวกงานศิลป์ งานฝีมือ รวมถึงภาพอาหารน่าทานไว้เยอะ (ยิ่งดึกยิ่งบันเทิงนะคุณ เปิดทีนี่ห้องร้องดังไปถึงข้างห้อง)

แล้วพอไปกดตรงเครื่องหมาย 🔍  มันก็จะนำภาพที่คุณติดตามหรือไม่ติดตาม หรือ near by ขึ้นมาเป็นพรืด ฉันนั่นเลื่อนไปมาได้สักพักก็แยกพวกรูปภาพทั่วไป (ที่ไม่ใช่โปรโมชั่นขายของ) ออกเป็นสามกลุ่มใหญ่ๆ

กลุ่มแรก คือพวกเน้นความสดของหน้างาน ไม่ว่าองค์ประกอบศิลป์ของภาพเป็นอย่างไร สีไหน เวลาไหน ไม่เน้น เอาเป็นว่าถ่ายตอนนี้แล้วจะโพสเลย สำหรับกลุ่มนี้ภาพอาจจะไม่ได้สวยงามมากเท่าไหร่ แต่ได้ความสดและความมีชีวิตชีวา

กลุ่มที่สอง คือพวกที่ค่อยข้างจะใจเย็นกว่ากลุ่มแรกเล็กน้อย มีการวางองค์ประกอบภาพ โพสตามเวลาที่เหมาะควร ติดโฟกัสบางส่วน ปรับโทนลงมาให้สบายตา หรือเข้ากับบรรยากาศของภาพ เพิ่มความคมชัดบางส่วน เบลอบางส่วน เขียนแคปชั่นเข้ากับภาพ ภาพออกมาค่อนข้างสวยจนอดจะกดไปดูหน้า profile ไม่ได้

กลุ่มที่สาม เหมือนหมอกลง ig บางทีก็มีฟิลเตอร์สีหวานๆ พาสเทล ครอบไว้ทั้งหมด ให้ภาพคุมโทน บางคนก็ดาร์คเสียจนนึกว่าไฟฟ้าเข้าไม่ถึง บางที fade จนไม่เหลือความชัด ถึงภาพจะสวย ไลฟ์สไตล์จะน่าติดตาม แต่ฉันก็มักจะเผลอเลื่อนผ่านไปอย่างน่าเสียดาย…
มันทำให้อดจะนึกถึงสิ่งหนึ่งในชีวิตที่ออกจะคล้ายๆ การโพสรูป ก็คือคำพูด…
คำพูดของเราทั้งหมด มาจากสมองและจิตใจของเราเองทั้งนั้น และมันเป็นสิ่งที่เอาคืนไม่ได้ และกลับมา edit ทีหลังไม่ได้เหมือนรูปใน ig ซึ่งนั่นหมายความว่า เราต้องระวังคำพูดมากกว่าการโพสรูปแน่นอน

คำพูดที่ไม่ผ่านการกลั่นกรอง คิดอย่างไรก็พูดอย่างนั้น ก็เหมือนภาพกลุ่มแรก ไม่มีการกรอง ไม่ปรับเปลี่ยน ไม่โฟกัสให้ตรงจุด คนที่มีคำพูดแบบนี้มักจะชอบบอกกับคนอื่นว่า

เราเป็นคนจริงใจ คิดอย่างไรก็พูดอย่างนั้น …ผิดหรอ

ใน ig คนที่ไม่ชอบรูปคุณเขาก็แค่ ignore ไป คนที่ชอบก็กด ❤️  ให้คุณ… แต่ในเรื่องคำพูด คนที่ไม่ชอบคำพูดคุณ อาจจะคอมเม้นท์คุณตรงๆ กด dislike หรือแม้กระทั่งแคปคำพูดคุณไปด่าลับหลัง

อันอ้อยตาลหวานลิ้นแล้วสิ้นซาก แต่ลมปากหวานหูไม่รู้หาย

ฝากประโยคสุดคลาสสิคให้คิดเองดีกว่า เพราะว่ามันไม่ใช่เรื่องผิดถูก เป็นทางเลือกมากกว่า

การมี filter เล็กๆ น้อยๆ เปลี่ยนคำพูดที่แรงๆ ให้เบาลงบ้าง เปลี่ยนคำความหมายลบให้เป็นความหมายบวกๆ บ้าง ปรับความหยาบให้น้อยลง ให้มันละมุน หรือแม้กระทั่งเรียบเรียงให้ชัดเจนขึ้น crop บางส่วนออก หรือว่าจะเหลาให้มันคมขึ้นนั้นถือเป็นการใส่ filter ทั้งนั้น

การใส่ filter ในคำพูดจะทำให้คุณเป็นคนที่พูดได้สละสลวยน่าฟังมากขึ้น เหมือนภาพที่เรียงกันสวยๆ ใน ig คุมโทนแหละคุณ น่ากดติดตามจะตายไปนะคุณ

 แต่มันก็มีนะ บางคนที่ใส่เสียจนนึกว่าหมอกลง ig ภาพแบบควันขาวๆ อัดเฟดเยอะๆ ครอปมาแค่ส่วนใดส่วนหนึ่ง เอาแต่ที่มีประโยชน์กับตัวเอง ปรับโทนสีสวยงามเป็นโทนใดโทนหนึ่ง ดูดดบางสีออก ปรับหน้าซะจนจำกันไม่ได้ ภาพสวยน่ะใช่ แต่ภาพจริงแต่ไหนนั่นอีกเรื่อง

ถ้าเปรียบพวกนี้เป็นคำพูด ก็คงจะเป็นคำพูดที่สวยงามเหมือนของหวาน แต่ประโยชน์หรือโทษนั่นอีกเรื่อง ใส่แต่พองามคุณ! ใส่มากไปมันไม่ใช่แค่ filter แล้ว นั่นมัน fake

ถ้าคุณ fake ขนาดนั้น ถามว่ามีคนมองออกมั้ย… แล้วคุณดูพวกภาพที่ผ่าน 100 แอพออกมั้ยล่ะ? ก็เหมือนกัน เขาดูออกกันทั้งนั้นแหละคุณ เพียงแต่เขาจะ ignore คุณ กด [หัวใจ] ประชดคุณ หรือว่า เขาจะแคปคุณไปเม้าท์ในนกสีฟ้าแล้วตั้ง # ให้คุณก็อีกเรื่อง

ชีวิตน่ะเอาให้พอดี เหมือนภาพถ่าย ออกมาตอนแรกมันไม่ได้สวยทั้งภาพ อย่าเพิ่งรีบโพล่ง รีบโพส ความสดใหม่ไม่ช่วยอะไรมาก ให้เวลากับมันอีกนิด มีสติอีกหน่อย ก็ตัดส่วนที่คนอื่นไม่จำเป็นต้องรู้ออกบ้าง กลั่นกรองให้พอดีๆ ก็พอ แล้วก็ใส่ใจรายละเอียดบางส่วน โฟกัสให้ตรงจุด มันไม่เคยยาก แต่พวกเราชอบที่จะละเลยมันมากกว่า

แต่ก็อย่าให้ถึง ตัดต่อเสริมความเสียจนไม่เหลือเค้าความจริง มันไม่ดีขึ้นมาหรอก ถ้าคุณกำลังจะเผลอทำมัน ก็นึกถึงภาพบ้านเบี้ยว ร้อยแอพ หรือหมอกลงไว้แล้วกัน มันสวยก็จริงอยู่ แต่อย่าลืมว่าคุณยังดูมันออกแล้วคนอื่นล่ะ?

… แล้วบางครั้ง ถ้าภาพมันแย่จริง กดถ่ายใหม่จะเป็นอะไรไป จริงมั้ยคุณ ^^

อาโปเตีย,
2017, July

ps. ไม่ฝากร้านนะคะ

สิ่งที่ทำได้นับจากนี้

October 14th, 2016

ท้องฟ้าประเทศไทยเป็นสีฟ้าใสปลอดโปร่ง พระอาทิตย์ยังคงขึ้นและตกเหมือนทุกวันที่ผ่านมา
แต่หากหลับตาแล้วใช้ความรู้สึกของคุณมองไปรอบๆ แล้วล่ะก็ คุณจะพบมวลความเศร้าโศกอัดแน่นอยู่ทั่วสยามประเทศ หากเป็นหนังเวทย์มนต์แฟนตาซี คงต้องบอกว่าบรรยากาศคล้ายผู้คุมวิญญาณบินว่อนรอบประเทศไทย

เทวดาเสด็จกลับสวรรค์

เศร้ากว่าบทประพันธ์ใดๆ ในโลกที่จะสรรหาคำมาบรรยายได้ ไม่รู้ว่าต่อไปนี้อีก 10 ปี 20 ปีฉันจะสามารถเล่าถึงความเศร้าในวันนี้ให้ลูกหลานของฉันฟังได้หรือไม่

    “อายุ 60 ปีคืออายุการเกษียณของข้าราชการ”

     “การทำงานราชการ 30 ปีคืออายุราชการ ที่จะสามารถลาออกได้” นี่คือสิ่งที่ฉันเรียนรู้ด้วยเติบโตมาจากครอบครัวข้าราชการ

“ในหลวงทำงาน 70 ปี”

     มากกว่าอายุที่เกษียณของข้าราชการ และเกินกว่าสองเท่าของอายุงานทั่วไปของประชาชน…

สองสามวันก่อนฉันโอดครวญภาระที่ต้องแบบรับตั้งแต่อายุยังน้อย พอมองไปที่ท่าน ในอายุไม่ห่างกันนักท่านแบกรับทั้งประเทศ ฉันหมายถึงประเทศโลกที่สามทั้งประเทศ…

     ถ้าชีวิตคือโจทย์ และการกระทำคือคำตอบ

     พ่อของพวกเราทั้งหลายได้โจทย์ระดับมหาหินที่คนออกข้อสอบยังไม่แน่ใจว่ามีคำตอบมั้ย และท่านสอบได้คะแนนเต็ม

ฉันหันไปมองกระดานงานของตัวเองที่เพิ่งจะรื้อและเขียนใหม่ในสองสามวันที่ผ่านมา เป้าหมายการทำงานระยะสั้นให้ได้เงินมากๆ ของฉันช่างน่าขำขัน ราวกับเป็นเสียงร้องงอแงของเด็กอนุบาลที่อยากได้ของแถมจากขนม แต่ไม่สามารถทานขนมซองนั้นหมดจนโดนแม่ดุ

     …เรามันกระจอกสิ้นดี…

การเลื่อนไทม์ไลน์ทวิตเตอร์ทำให้อารมณ์ยิ่งหม่นหมองเข้าไปใหญ่ โทรศัพท์เครื่องเก่าถูกกดตัดสัญญาณทิ้ง ด้วยตัดเพื่อนชาวต่างชาติที่ส่งข้อความมาถามเกี่ยวกับข่าวเศร้าครั้งนี้…

     …มีแต่คนไทยด้วยกันเท่านั้น ที่เข้าใจความเศร้าของกันและกันโดยไม่ต้องเอ่ยปาก…

คอมพิวเตอร์เปิดเพลง blues ในพระราชนิพนธ์วนซ้ำไปมา ภาพวาดเก่าๆ ที่วาดเกี่ยวกับเนื้อหาเพลงพระราชนิพนธ์ถูกหยิบขึ้นมาดูอีกครั้ง โดยวางให้ห่างจากใบหน้าที่สุดเพื่อไม่ให้น้ำตาหยดลงภาพเหล่านั้นภาพถ่ายเก่าๆ ภาพหนึ่งร่วงลงมาจากสมุดบันทึกเล่มเก่า

     …ภาพของพวกเราสมัยมัธยมที่ได้เข้าวัง…
ในนั้นเขียนบรรยายอย่างซื่อๆ ประสาเด็ก

     ‘วังของประเทศเราแปลก ไม่เหมือนวังเก่าๆ หรือวังประเทศอื่น มีห้องวิจัย มีนาข้าว มีปั๊มน้ำมัน ฟาร์ม ศูนย์ทำกระดาษสา ที่ให้ความรู้ ไม่หรูหรา ห้องทำงานเป็นโต๊ะธรรมดา มีบอร์ดคล้ายๆ ตอนทำโครงงานส่งครูเต็มไปหมด ราชาประเทศนี้ทรงงานหนัก ราชาจริงยิ่งใหญ่ ไม่เหมือนในนิทาน คนที่ทำงานให้ท่านดูมีความสุข โตขึ้นอยากทำงานที่นี่ ไม่ต้องได้เงินเยอะก็ได้นะ’

สิบปีได้แล้วมั้ง…จากตอนนั้น ทุนนิยมครอบงำฉันเสียสนิทใจ
ภาพวาดเนื้อหาเพลงพระราชนิพนธ์ประกวดที่ได้รางวัลสมัยเด็กๆ แขวนอยู่ที่ผนังบ้าน ความภูมิใจนั้นเต็มตื้นขึ้นมาอีกครั้ง

หนังสือรวบรวมพระบรมราโชวาทเกี่ยวกับการทำงานถูกหยิบขึ้นมาอ่าน แต่ละหน้าเข้าใจง่าย แม้นคนที่อ่อนด้อยภาษาไทยอย่างฉันยังเข้าใจได้ไม่ยาก

      การเรียนรู้ที่ดีที่สุด คือการเรียนรู้จากคนเก่ง เรามีอัจฉริยะคอยพร่ำสอนอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน…

      คำตอบต่างๆ ที่ค้างคาใจอยู่หลายวันคลายออก คล้ายเมฆหมอกในใจที่คลี่คลายด้วยพระบรมราโชวาท ผังงานเก่าค่อยๆ ถูกแกะออกก่อนจะแทนที่ด้วยแผนงานใหม่ พร้อมด้วยปนิธานใหม่ในใจอย่างเงียบๆ ความตั้งใจและพลังล้นเอ่อท่วมท้น มือของฉันสั่นเทิ้มเล็กน้อยตอนเอามือทาบอก เสียงหัวใจสะท้อนมือเนืองๆ ช้าๆ การเอ่ยปฏิญาณ สิ่งสุดท้ายที่จะทำได้…

      …พ่อไม่ต้องห่วงตรงนี้ แผ่นดินที่พ่อรักและหวงแหน พวกเราจะดูและต่อเอง…

ถ้าหากว่าคุณไม่รู้จะเริ่มตรงไหน อย่ามัวแต่ค่อนแคะสีเสื้อดำขาว ดิสเพลย์ ร้องไห้ ไม่ร้องไห้ คนเราแสดงออกต่างกัน อย่าได้แบ่งแยกหรือทะเลาะกันด้วยเรื่องเพียงเท่านี้เลยนะ
พอจิตใจคุณพร้อมเมื่อไหร่(เราเข้าใจคนที่ไม่พร้อมจะทำอะไรตอนนี้นะ)
  ก็น้อมนำคำสอนของท่านมาปฏิบัติ ทำดีให้ท่านได้สบายใจเมื่อมองลงมา…

            ขอน้อมเกล้าฯ ถวายอาลัย ส่งดวงพระวิญญาณพระองค์ เสด็จสู่สวรรคาลัย
ด้วยเกล้าด้วยกระหม่อม ขอเดชะ

[Crash My University] ep 1 ; มหาลัยที่เคยคิดไว้ว่าจะไม่เข้าเด็ดขาด

ep 1 ; มหาลัยที่เคยคิดไว้ว่าจะไม่เข้าเด็ดขาด

ช่วงนี้ก็เข้าใกล้การเปิดของมหาลัยมากขึ้นแล้วสินะ มันอาจจะแปลกที่มาเล่าตอนเรียนจบและรับปริญญาไปแล้ว เพราะว่าวันนี้ฉันนั่งดูภาพเก่าๆ สมัยมัธยมและภาพสมัยมหาลัย แล้วภาพมันก็เพลย์แบล็คกลับไป ณ วันเก่าๆ

เพราะว่าตั้งแต่เข้าเรียนยันจบมา ฉันไม่เคยได้บอกใครเลยว่านี่คือมหาลัยที่ฉันเคยลั่นวาจาไว้ว่าจะไม่เข้า

วันที่ 16 ธันวาคม 2011

วันเกิดครบรอบ 18 ปีของฉันและวันเดียวกับการสอบโควต้ามหาลัยชื่อดังทางภาคเหนือแห่งหนึ่ง ปีนั้นสอบ 5 วิชาต้องผ่าน 30 คะแนนอะไรประมาณนั้นจำไม่ได้แล้ว มันนานมากตอนนั้นสอบติดหลายที่แล้วด้วย ก็เลยทำตัวเฉื่อยไปสอบทั้งที่ไม่ได้ตื่นเต้นอะไร ไปเหล่หนุ่มโต๊ะข้างๆ มากกว่า พอนั่งปุ๊บ!โต๊ะข้างๆ ดันเป็นเพื่อนสนิทเรา กรอกตาจนตาหลบไปชนผนังกระโหลก ไม่ได้เหล่หนุ่มที่ไหนไม่พอ บรรยากาศยังแย่อีก -_-

วันที่ 06 มกราคม 2012

วันประกาศผลโควต้าของมหาวิทยาลัย และฉันติด! วันนั้นฉันดีใจมาก ดีใจแบบที่มีดอกไม้ฟรุ้งฟริ้งกระดิ่งแมววิ่งวนรอบตัว และคนที่เราเคยคิดว่าเขาเป็นเพื่อนคนหนึ่งก็เดินมาหาเรา ฉากคล้ายๆ ในละครวัยรุ่น นางเดินมาเอาฟันชี้หน้าหาเรื่องเรามาแต่ไกล

“โห อย่างแกน่ะติดอยู่แล้ว คณะอย่างนั้นใครก็สอบติดมั้ง”

คือไอ้คนที่พูดตอนนั้นมันยังไม่ติดสักคณะเลยนะ คิดอย่างไงมาพูดจาสามหาวกับเราอย่างนี้ และทุกคนมาแสดงความยินดีหมด มีนังนี่คนเดียวที่เดิมมาพูดอย่างนี้ ฟีลนั้นอยากจะเหนี่ยวหมัดช่วยมันจัดฟันฟรีจริงๆ แต่คิดอีกที ยังไม่ได้ใบจบม.6 ยังมีเรื่องทะเลาะวิวาทไม่ได้ เลยยิ้มอ่อนแล้วก็ตอบกลับไปแบบแม่พระว่า

“แล้วผลแกเป็นไงบ้าง”

ตอนนั้นสะใจที่ได้เห็นหน้าเจื่อนๆ ของนางมาก ยิ่งตอนนางบอกว่าไม่ติดพร้อมกับทำหน้าเฟลๆ แต่ปากก็บอกว่า “ไม่ได้คิดมากอะไร ไม่ได้อยากเข้าที่นี่แต่แรก” พอยิ่งเห็นคนองุ่นเปรี้ยวมะนาวหมานมันช่างมีความสุขเสียจริง แต่มาในเวย์ของแม่ชีแล้วก็ต้องไปให้สุด จำไม่ได้ว่ายิ้มของตัวเองตอนนั้นปลอมแค่ไหน ปลอมขนาดบาร์บี้ยังอายรึเปล่า

“เสียใจด้วยนะ นี่แค่สนามแรกๆ ยังเหลืออีกหลายรอบ เดี๋ยวแกก็ได้ที่เรียนเองแหละ…”

เป็นการตอกย้ำว่าคนอย่างหล่อนยังไม่ได้ที่เรียนอย่ามาสะเออะแนะนำคนอื่น ว่าแล้วก็เดินสะบัดบ๊อบออกมาค่ะ ตอนนั้นผมบ๊อบจริงๆ บ๊อบเป็นคำกล่าวอย่างหรูของทรงนักเรียนน่ะ

ทั้งๆ ที่ตอนนั้นยังไม่ได้คิดจะ เคลียร์รี่งเฮาส์กับที่ไหนด้วยซ้ำ

จริงๆ ถ้าต้องให้เล่ากันเรื่องเรากับมหาลัยมันก็คงจะต้องใช้คำว่าพรหมลิขิต คล้ายๆ กับในนิยายน้ำเน่าที่นางเอกกับพระเอกต้องเคยเจอกันที่ไหนมาก่อน เพราะมหาลัยแห่งนี้เป็นมหาลัยที่ฉันไม่เคยคิดจะเข้า ถึงกับเคยลั่นวาจาไว้เลยด้วยว่าไม่มีทางมาสอบ… เหตุการณ์เริ่มต้นก็คงเป็นตอน ม.2 ช่วงนั้นฉันออกมาเที่ยวกับที่บ้านวันหยุด

เราขับรถมาจนถึงจังหวัดทางภาคเหนือจังหวัดหนึ่ง มาแบบไม่ได้เตรียมตัวมาก เสื้อผ้าอะไรมาซื้อเอาข้างหน้า (นิสัยเที่ยวเอามันของเราก็ได้มาจากที่บ้านเนี่ยแหละนะ) หลังจากนอนโรงแรมหนึ่งคืนแล้วเราก็เตรียมขึ้นดอย(ภูเขา) เพื่อไปไหว้พระธาตุ ก่อนไปถึงก็ต้องผ่านมหาลัยแห่งหนึ่ง ตอนนั้นเราก็ได้ตื่นตาตื่นใจกับรั้วสีม่วงลาเวนเดอร์ของมหาลัยที่แสนกว้างขวางแล้วนะ และในวันที่เราจะขึ้นไปไหว้พระธาตุก็มีเหตุการณ์เกิดขึ้น

วันนั้นไม่ใช่วันธรรมดาเหมือนทุกๆ วัน แต่เป็นวันที่มีการรับน้องใหญ่ของมหาลัยชื่อดังแห่งหนึ่ง  แต่พอช่วงจะขึ้นดอยนั่นแหละ…

doi53_dent.jpg

ตรงนั้นมีกลุ่มนักศึกษากลุ่มใหญ่กำลังกึ่งเดินกึ่งวิ่งขึ้นดอยกัน บางคนก็จูงเพื่อน บางกลุ่มก็กำลังก้มๆ เงยๆ ตะโกนบทท่องอะไรยาวๆ อยู่ แม่กดเปิดหน้าต่างเพื่อดูบรรยากาศ รถติดขนัดจนเราเห็นสีหน้าเหนื่อยอ่อนของแต่ละคนได้ชัด

ตอนนั้นเราเป็นเด็กก้อน ที่ถ้าจะเรียกว่าไม่ออกกำลังกายอาจจะซอฟท์ไป เรียกว่าไม่ขยับตัวเลยจะง่ายกว่า น้องสาวตัวตุ้ยในตอนนั้นรู็สึกถึงความโหดร้ายของการเดินขึ้นภูเขาเป็นอย่างมาก พอเห็นแบบนั้นแล้วเราก็หันไปพูดกับพ่อว่า

“พ่อ น้องไม่เข้ามหาลัยนี้หรอก มหาลัยอะไรบังคับเด็กวิ่งขึ้นเขา”

เด็กตัวอ้วนกลมสิวเกรอะวันนั้น… กล่าวไว้อย่างตั้งอกตั้งใจ และหมายมั่นปั้นมือว่าไม่มีทางแน่ๆ โดยที่ยังจำชื่อมหาลัยไม่ได้ด้วยซ้ำ แต่ภาพคนเหนื่อยอ่อนและเป็นลมวันนั้นมันช่างติดตาเหลือเกิน

ตัดภาพกลับมาที่ปัจจุบัน ขณะที่ฉันกำลังเลือกเอารูปไปเก็บอยู่ ความทรงจำพวกนั้นกลายเป็นความทรงจำสีจางตั้งแต่ภาพที่พวกเราไปขับหลงทางในมหาลัยกันครั้งแรก จนถึงภาพตอนงานรับปริญญาไหลผ่านเข้ามาในความทรงจำชัดเจนกว่ารูปถ่าย และในขณะที่ฉันกำลังตกอยู่ในภวังความทรงจำนั่นเอง ก็มีแจ้งเตือนกลุ่มไลน์ของเพื่อนสนิทขึ้นมา…

“ปีนี้ไปขึ้นดอยกันมั้ย?”

อาเตีย ผูกโป,
2017, July 7th

ปล. ถ้าว่างจะไปนะ

 

七夕、2017

★━┷━┓
┃ ขอ      ┃
┃ ให้      ┃
┃ ได้      ┃
┃ แฟน   ┃
┃ เด็ก    ┃
┃ 🎋      ┃
┗━━━ ★

★━┷━┓
┃ ขอ      ┃
┃ ให้      ┃
┃ สอบ    ┃
┃ ทุน      ┃
┃ ติด      ┃
┃ 🎋      ┃
┗━━━ ★

★━┷━┓
┃    ขอ   ┃
┃    ให้   ┃
┃    มี     ┃
┃   เงิน   ┃
┃   แสน  ┃
┃   ก่อน  ┃
┃   ไตร   ┃
┃   มาส  ┃
┃   สุด    ┃
┃   ท้าย  ┃
┃   🎋    ┃
┗━━━ ★

★━┷━┓
┃   ขอ    ┃
┃   ให้    ┃
┃   ทำ    ┃
┃   งาน  ┃
┃   ได้    ┃
┃   ดี      ┃
┃   สม    ┃
┃   ค่า    ┃
┃   ตอบ ┃
┃   แทน ┃
┃   🎋    ┃
┗━━━ ★

★━┷━┓
┃    ขอ   ┃
┃    ให้   ┃
┃    แม่   ┃
┃   หาย  ┃
┃   ป่วย ┃
┃   🎋    ┃
┗━━━ ★

สอบ N3 #สายภาวนา lv.99

คำเตือน : เรื่องนี้เขียนขึ้นเพื่อความสนุกสนานเท่านั้น แต่ล้วนแล้วแต่เป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจริง ไม่ใช้แสตนด์อินไม่อิงตัวแสดงแทน

วันอาทิตย์ที่ 2 กรกฎาคม 2560 : 12:10 PM

ณ เมืองพิมานเหนือธารแม่ปิง, มหาลัยที่เป็นชื่อจังหวัดของภาพเหนือในประเทศที่ชื่อประเทศสั้นๆ ชื่อเมืองหลวงยาวๆ , อาคารคณะมนุษย์ศาสตร์ ,ร้านกาแฟ

N3_01

เรากำลังรอกาแฟชื่อเดียวกับร้านอยู่ แน่นอนว่า No syrup ระหว่างรอก็นั่งแกะนิตยสาร ELLE Men Thailand ปกของนิรุตติไปด้วย ในหูเรากำลังฟังเพลงของ Brett Young อยู่ #เมืองดัดจริตชีวิตต้องป๊อบ เอาจริงๆ คือมาสอบ JLPT ค่ะ แต่ทุกอย่างที่เตรียมมาไม่มีผลอะไรกับการสอบเลย

65e8f33c76794f32f5074646a5f90c7b.jpg
นิตยสารที่พกไปอ่านรอสอบ

เพราะเราตั้งใจมาเท!!!

ไม่ได้พูดเล่นเลยนะ เราพูดจริงเพราะเราอ่านไม่ทัน อาทิตย์ที่แล้วไปสอบอย่างอื่นมาอาทิตย์นี้ทั้งอาทิตย์ก็ทำงาน (อยากไปแตะขอบฟ้าแต่เหมือนว่า บก.ไม่เข้าใจ) แล้วไอ้สอบอย่างอื่นที่ว่าก็ทำไม่ทันมัน 1 พาร์ทเต็มๆ ค่อนข้างเฟลมาก เลยทำให้ไม่มีอารมณ์อ่านอะไรเพิ่มทั้งนั้นแหละ ตั้งใจมาสอบกะดิ่งเผื่อฟลุ๊คจริงๆ ในขณะที่คนอื่นๆ เขาเตรียมตัวมาเต็มที่นะ เห็นยังเอาหนังสือมาอ่านทวนหน้าห้องกันอยู่เลย

Continue reading “สอบ N3 #สายภาวนา lv.99”