สิ่งที่ทำได้นับจากนี้

October 14th, 2016

ท้องฟ้าประเทศไทยเป็นสีฟ้าใสปลอดโปร่ง พระอาทิตย์ยังคงขึ้นและตกเหมือนทุกวันที่ผ่านมา
แต่หากหลับตาแล้วใช้ความรู้สึกของคุณมองไปรอบๆ แล้วล่ะก็ คุณจะพบมวลความเศร้าโศกอัดแน่นอยู่ทั่วสยามประเทศ หากเป็นหนังเวทย์มนต์แฟนตาซี คงต้องบอกว่าบรรยากาศคล้ายผู้คุมวิญญาณบินว่อนรอบประเทศไทย

เทวดาเสด็จกลับสวรรค์

เศร้ากว่าบทประพันธ์ใดๆ ในโลกที่จะสรรหาคำมาบรรยายได้ ไม่รู้ว่าต่อไปนี้อีก 10 ปี 20 ปีฉันจะสามารถเล่าถึงความเศร้าในวันนี้ให้ลูกหลานของฉันฟังได้หรือไม่

    “อายุ 60 ปีคืออายุการเกษียณของข้าราชการ”

     “การทำงานราชการ 30 ปีคืออายุราชการ ที่จะสามารถลาออกได้” นี่คือสิ่งที่ฉันเรียนรู้ด้วยเติบโตมาจากครอบครัวข้าราชการ

“ในหลวงทำงาน 70 ปี”

     มากกว่าอายุที่เกษียณของข้าราชการ และเกินกว่าสองเท่าของอายุงานทั่วไปของประชาชน…

สองสามวันก่อนฉันโอดครวญภาระที่ต้องแบบรับตั้งแต่อายุยังน้อย พอมองไปที่ท่าน ในอายุไม่ห่างกันนักท่านแบกรับทั้งประเทศ ฉันหมายถึงประเทศโลกที่สามทั้งประเทศ…

     ถ้าชีวิตคือโจทย์ และการกระทำคือคำตอบ

     พ่อของพวกเราทั้งหลายได้โจทย์ระดับมหาหินที่คนออกข้อสอบยังไม่แน่ใจว่ามีคำตอบมั้ย และท่านสอบได้คะแนนเต็ม

ฉันหันไปมองกระดานงานของตัวเองที่เพิ่งจะรื้อและเขียนใหม่ในสองสามวันที่ผ่านมา เป้าหมายการทำงานระยะสั้นให้ได้เงินมากๆ ของฉันช่างน่าขำขัน ราวกับเป็นเสียงร้องงอแงของเด็กอนุบาลที่อยากได้ของแถมจากขนม แต่ไม่สามารถทานขนมซองนั้นหมดจนโดนแม่ดุ

     …เรามันกระจอกสิ้นดี…

การเลื่อนไทม์ไลน์ทวิตเตอร์ทำให้อารมณ์ยิ่งหม่นหมองเข้าไปใหญ่ โทรศัพท์เครื่องเก่าถูกกดตัดสัญญาณทิ้ง ด้วยตัดเพื่อนชาวต่างชาติที่ส่งข้อความมาถามเกี่ยวกับข่าวเศร้าครั้งนี้…

     …มีแต่คนไทยด้วยกันเท่านั้น ที่เข้าใจความเศร้าของกันและกันโดยไม่ต้องเอ่ยปาก…

คอมพิวเตอร์เปิดเพลง blues ในพระราชนิพนธ์วนซ้ำไปมา ภาพวาดเก่าๆ ที่วาดเกี่ยวกับเนื้อหาเพลงพระราชนิพนธ์ถูกหยิบขึ้นมาดูอีกครั้ง โดยวางให้ห่างจากใบหน้าที่สุดเพื่อไม่ให้น้ำตาหยดลงภาพเหล่านั้นภาพถ่ายเก่าๆ ภาพหนึ่งร่วงลงมาจากสมุดบันทึกเล่มเก่า

     …ภาพของพวกเราสมัยมัธยมที่ได้เข้าวัง…
ในนั้นเขียนบรรยายอย่างซื่อๆ ประสาเด็ก

     ‘วังของประเทศเราแปลก ไม่เหมือนวังเก่าๆ หรือวังประเทศอื่น มีห้องวิจัย มีนาข้าว มีปั๊มน้ำมัน ฟาร์ม ศูนย์ทำกระดาษสา ที่ให้ความรู้ ไม่หรูหรา ห้องทำงานเป็นโต๊ะธรรมดา มีบอร์ดคล้ายๆ ตอนทำโครงงานส่งครูเต็มไปหมด ราชาประเทศนี้ทรงงานหนัก ราชาจริงยิ่งใหญ่ ไม่เหมือนในนิทาน คนที่ทำงานให้ท่านดูมีความสุข โตขึ้นอยากทำงานที่นี่ ไม่ต้องได้เงินเยอะก็ได้นะ’

สิบปีได้แล้วมั้ง…จากตอนนั้น ทุนนิยมครอบงำฉันเสียสนิทใจ
ภาพวาดเนื้อหาเพลงพระราชนิพนธ์ประกวดที่ได้รางวัลสมัยเด็กๆ แขวนอยู่ที่ผนังบ้าน ความภูมิใจนั้นเต็มตื้นขึ้นมาอีกครั้ง

หนังสือรวบรวมพระบรมราโชวาทเกี่ยวกับการทำงานถูกหยิบขึ้นมาอ่าน แต่ละหน้าเข้าใจง่าย แม้นคนที่อ่อนด้อยภาษาไทยอย่างฉันยังเข้าใจได้ไม่ยาก

      การเรียนรู้ที่ดีที่สุด คือการเรียนรู้จากคนเก่ง เรามีอัจฉริยะคอยพร่ำสอนอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน…

      คำตอบต่างๆ ที่ค้างคาใจอยู่หลายวันคลายออก คล้ายเมฆหมอกในใจที่คลี่คลายด้วยพระบรมราโชวาท ผังงานเก่าค่อยๆ ถูกแกะออกก่อนจะแทนที่ด้วยแผนงานใหม่ พร้อมด้วยปนิธานใหม่ในใจอย่างเงียบๆ ความตั้งใจและพลังล้นเอ่อท่วมท้น มือของฉันสั่นเทิ้มเล็กน้อยตอนเอามือทาบอก เสียงหัวใจสะท้อนมือเนืองๆ ช้าๆ การเอ่ยปฏิญาณ สิ่งสุดท้ายที่จะทำได้…

      …พ่อไม่ต้องห่วงตรงนี้ แผ่นดินที่พ่อรักและหวงแหน พวกเราจะดูและต่อเอง…

ถ้าหากว่าคุณไม่รู้จะเริ่มตรงไหน อย่ามัวแต่ค่อนแคะสีเสื้อดำขาว ดิสเพลย์ ร้องไห้ ไม่ร้องไห้ คนเราแสดงออกต่างกัน อย่าได้แบ่งแยกหรือทะเลาะกันด้วยเรื่องเพียงเท่านี้เลยนะ
พอจิตใจคุณพร้อมเมื่อไหร่(เราเข้าใจคนที่ไม่พร้อมจะทำอะไรตอนนี้นะ)
  ก็น้อมนำคำสอนของท่านมาปฏิบัติ ทำดีให้ท่านได้สบายใจเมื่อมองลงมา…

            ขอน้อมเกล้าฯ ถวายอาลัย ส่งดวงพระวิญญาณพระองค์ เสด็จสู่สวรรคาลัย
ด้วยเกล้าด้วยกระหม่อม ขอเดชะ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s